Collega John Makkenze heeft zijn laatste gevecht verloren. Hij heeft opgegeven maar kon niet anders en is op 21 november 2011 overleden.
Op zijn verzoek heb ik in juni een steen uit bocht 9 voor hem meegenomen. Hij kon daar nog kracht uit putten. Nu had hij de kracht niet meer en bleef er slechts 1 optie over.

Tijdens de beklimmingen van de Alpe DuZes had ik momenten dat ik medelijden had met mezelf. Omdat sommige stukken mentaal zwaar waren. Ik had van mijn fiets kunnen stappen zonder consequenties. Mensen met kanker hebben dat niet. Zij kunnen de ziekte niet zomaar aan de kant zetten. Dat klein beetje lijden op 1 dag staat in schril contrast met mensen die aan de ziekte lijden.

Een paar verschillen:

Ik moet diëten om straks niet te zwaar te zijn. Een kankerpatient moet veel eten om niet af te vallen wat vaak niet lukt.

Als ik naar boven fiets staan er duizenden mensen te juichen en ben ik een held. Naast het bed van een patient staat niemand te juichen.

Als ik geen zin meer heb dan kan ik ieder moment afstappen en een biertje gaan drinken. Voor een kankerpatient is dat anders. Opgeven is geen optie.