Wij zijn thuis met kanker opgegroeid, mijn moeder was 39 toen ze borstkanker kreeg, en 56 toen ze overleed. Ze was een sterke vrouw; de spil van haar zoals ze dat zelf noemde "het span van 5". Ze was ook eigenwijs, haar tijd vooruit, een onafhankelijke geest, een groot organisator, een vechter met een enorm groot hart die wist wat ze wilde en de ander daar (soms ongewild ;-) in overtuigde.

De ontreddering was groot toen ze thuis overleed. Ze wilde niet, was woedend, vocht en gaf uiteindelijk moegestreden maar berustend op. De kanker had haar uitgehold, maar zij hield de regie. Het was gruwelijk.

We hebben met elkaar een nieuw evenwicht in het gezin gezocht en gevonden. Mijn moeder heeft ons een geweldige basis gegeven waar we op verder kunnen. Met het verstrijken van de jaren slijten de scherpe randjes, worden gevuld met nieuwe mooie ervaringen en de glimlach op onze lippen als we over haar praten.

En dus hijs ik mijzelf in mijn hardloopschoenen ('t gaat wonderbaarlijk snel bij deze frequentie!) Marco Borsato op 10, en loop!