In 2009, 2010 en 2011 heb ik ook meegedaan met de Alpe d'Huzes. Heb twee maal vier keer de Alp beklommen en in 2011 zelfs vijf keer. Het was niet makkelijk maar dat is het leven met de gevolgen die de ziekte met zich meebrengt ook niet. (Borst)kanker en alles wat ermee samenhangt is erg ingrijpend. Het is vaak moeilijk de draad weer op te pakken. Ook wanneer de vooruitzichten goed zijn.Afzien om een berg op te fietsen is een keuze die ik zelf maak. Het leven met de gevolgen van  (borst)kanker is geen keuze, dat krijg je er gewoon bij.
En juist het leven met de gevolgen maakt mij zo krachtig en sterk. Want dat zoiets mijn leven totaal op zijn kop kan zetten accepteer ik niet zomaar. Ik haal er het uiterste uit en ga daar ook graag mijn grenzen voor over. Het beklimmen van de Alpe d’Huez hoort daar ook bij. De vermoeidheid en pijn die hierdoor ontstaan brengt me zoveel meer dan de vermoeidheid en pijn die het gevolg van de behandelingen met zich mee brengt. Door adequate behandeling zijn er steeds meer mensen die kanker overleven. Maar de strijd tegen kanker houdt niet op na chemotherapie of een andere behandeling. Net als ik heeft een  groot deel van de (ex)kankerpatiënten tijdens de behandeling en zelfs jaren daarna last van klachten als vermoeidheid, een verminderd fysiek functioneren en daarmee een verminderde kwaliteit van leven. Om die kwaliteit van leven te verbeteren is voor kanker, net als voor hart- en vaatziekten, een revalidatieprogramma nodig.  En dat is één van de projecten waar de Alpe d’Huzes het geld in steekt.

Het beklimmen van de Alpe d’Huzes is een uitdaging die ik aanga. Hiervoor heb ik alleen maar mijn racefiets en mijn eigen kracht nodig. Het geluksgevoel dat hierdoor ontstaat, is met geen pen te beschrijven.

Maar ook u kunt het ultieme geluk ervaren, dat ontstaat door het beste van jezelf te geven voor anderen.

Namelijk door mij te steunen in mijn andere uitdaging en deze is om zoveel mogelijk geld op te halen..