Kanker. Kanker is een gemene moordenaar. Iedereen kent of heeft wel iemand in zijn of haar omgeving die getroffen is door deze - meest gevreesde – ziekte. Soms heb ik zelfs het gevoel dat het steeds erger wordt. Er gaat geen dag voorbij of je hoort weer een verhaal van iemand die kanker heeft. Een familielid. Een kennis. Een persoon die je via via kent.
Gelukkig, heel erg gelukkig heb ik nog niet veel meegemaakt in mijn naaste omgeving. Maar als ik dan de statistieken moet geloven, krijgt 1 op de 8 vrouwen borstkanker… 1 op de 8! Tel mijn directe naasten: m’n vrouw, m’n moeder, m’n zus en schoonzus - toch goed voor 8 borsten. 8 potentiele tijdbommen? En dan denk ik ook mijn dochtertje Meike van 1 jaar. Een onplezierige gedachte.
Maar ook mijn eigen oma. Ze is al 90 jaar mogen worden, maar wel getroffen. Een kameraad van mijn vader, altijd vreselijk hard gewerkt. Getroffen. De moeder van mijn kameraard: getroffen en gestorven. Onze keeper van Bavos. Getroffen. Noem ze maar op…
Laatstgenoemde is het meest recente en heeft me ontzettend aangegrepen. Precies 1 jaar geleden stonden we nog samen op het voetbalveld. Hij als keeper, ik als laatste man. Nu zijn we beide gestopt met voetbal, maar wel door heel verschillende redenen. Hij is getroffen door een agressieve vorm van kanker. Ik vrees het ergste. Voor zijn familie en zijn jonge kinderen. Ik ben gestopt om meer tijd te maken voor andere leuke dingen. Wat een contrast. Wat een hel voor zijn familie en vrienden.
<<update>> Op 19 november 2011 is onze keeper – Edward Verschuuren – overleden. Eens temeer een reden om een extra tandje bij te zetten tegen deze oneerlijke ziekte. Vreselijk.
Maar kanker hoeft niet dodelijk te zijn: er zijn zoveel mensen die na operaties nog vijftig jaar verder leven. En met de huidige medische wetenschap kunnen de meeste ziektes worden genezen, of kun je met een ziekte gewoon verder leven. Wat zou het mooi zijn als de kinderen van morgen in de geschiedenisboeken kunnen lezen dat er vroeger mensen stierven aan kanker. Waarna een kinderklas in lachen uitbarst en zich het niet kan voorstellen dat er mensen van de aardkloot verdwenen bij zo een griepje.
Kanker vormt een zeer grote uitdaging voor iemand die ermee te maken krijgt. Topsport. Ik ga de Alpe D’huez beklimmen in strijd tegen kanker. En als het lukt zes keer. Topsport? Nee hoor. Afzien? Vast en zeker. Maar wel voor een goed doel. Sport is mijn grootste hobby. En als ik dan met sport een bijdrage kan leveren snijdt het mes aan twee kanten. € 5000,- is veel geld om bij elkaar te sprokkelen. Hopelijk kunnen jullie mij helpen. In de hoop op beterschap voor hen die getroffen zijn. En voor hen die het nog niet weten. Who’s next?
Ernie Maas
8 november 2011