Bakkerij Sponsors
Ouderwetse Bakkerij-Harderwijk
Bakkerij Aelbers-Ysselstein
Bakkerij Dijkstra-Huizen/Baarn
Bakkerij Goossens- Den Dungen
Echte Bakker Pol v/d Bogaert-Breda
Bakkerij de Soete Suikerbol-Voorthuizen
Bakkerij Scheunhage-Lelystad
Na vorig jaar met m'n werkgever Sonneveld Group meegedaan te hebben sta ik er dit jaar alleen voor. Welliswaar niet minder gemotiveerd dan in 2010 en 2011. Hieronder m'n verhaal van vorig jaar. Neem ook even 13 minuten de tijd om het filmpje te bekijen.
Het is donderdag 9 juni 2011, rond de klok van 14.00 uur. Helemaal kapot zit ik glazig voor me uit te kijken in ons huisje op de camping die we voor die week bewonen. Net terug van de derde beklimming zie ik het niet meer zo zitten, het is allemaal een stuk zwaarder dan in 2010.
De dag begon al vroeg, 4 uur gaat de wekker, vanaf dat tijdstip zoveel mogelijk eten en me aankleden. Hoe koud zou het zijn buiten vraag ik me af, nou dat valt mee, een graad of 9. Drie kwartier later kruip ik m'n fiets op om naar de start te gaan, ongelofelijk wat een volk is er al op de been. Kippevel en dan niet eens van de kou. Langzaam komt de meute in beweging opweg naar de eerste bocht, stilte heerst er, de spanning is te voelen bij een ieder. In elke bocht branden honderden kaarsjes, ieder met een eigen verhaal. Hier en daar stopt er iemand om bij de kaarjes neer te hurken, weer dat kippevel. Een uur en drie kwartier later kom ik boven, temperatuur rond de 3 graden en een koude wind. Snel opzoek naar de auto om warme kleren aan te doen en de lange vinger handschoenen. Hierna snel naar beneden om meteen weer om te draaien en aan de 2e klim beginnen. Deze gaat al wat minder dan de eerste, bovengekomen ga ik ook eerst even bijkomen in het sportpaleis. Weer naar beneden en wat eten op de camping en starten voor klim 3. Het gaat voor geen meter meer en probeer maar te denken aan degene waarvoor ik het doe. Net na bocht 7 staan een paar collega's van me en besluit van de fiets te gaan. Helemaal leeg lukt het me bijna niet om gewoon te blijven staan maar met links en rechts wat steun lukt het. Na een paar minuten rust gaat het wel weer en besluit ik verder te rijden naar boven. Daar aangekomen staat Andrea te wachten op me. Vermoeid val ik om haar nek en laat m'n tranen de vrije loop, ik kan echt niet meer.
Een uurtje later is het 14.00 uur en zit ik alleen beneden, ik stop er mee gaat er door me heen. In 2012 ga ik echt niet meer meedoen, tis goed zo. Even later belt neef Fred me om te vragen hoe het gaat. Hij ziet geen tijden meer van me op internet. Ik vertel hem dat ik kapot ben er over denk te stoppen. Van Fred mag dat niet, opgeven is geen optie. Fred kan het weten want zijn vrouw is zelf ziek, ook zij geven niet op. Oke dan, even rusten en dan om 17.00 uur weer starten voor beklimming 4. Ondertussen was ook teamgenoot Leo terug op de camping, samen zijn we de laatste beklimming omhoog gereden. Trap voor trap omhoog. Twee uur later was ik boven, net over de finish stonden Andrea en dochter Milou me op te wachten. Wat een heerlijk moment vol met vele emoties.
Voor nu zal ik er 3met je delen; "dankjewel", "nothing is impossible"en "ik leef". Alpe d'Huzes 2011; ongelofelijk, onbeschrijfelijk en onvergetelijk. Op 7 juni ben ik er toch weer bij, ik bedank jullie uit de grond van m'n hart en wens jullie alle goeds.
in memoriam: Bas Mulder, Marijke Overbeke, Josephine van Hees en Guusje van Gorp (kanjerguusje)